Op het E. Van Beverenplein in Gent zet de zondagochtend zichzelf in beweging nog voor de meeste deuren open gaan. Marktkramen worden opgesteld, fietsen leunen tegen gevels, en de Bloemekenswijk komt in zijn eigen tempo op gang. Op nummer 16, achter de bewaarde blauwe tegels van een voormalige apotheek, gaan om half elf de deuren van restaurant Elders open. Niet voor een diner, maar voor wat het huis ‘Anders op zondag’ noemt: een vrije zondagshalte voor wie van de markt komt, of er net naartoe gaat.
Het is een eenvoudig gebaar, en juist daarom werkt het. Een restaurant dat doordeweeks vooral ’s avonds draait, kiest ervoor om één dag in de week de drempel te verlagen en het ritme van de wijk binnen te laten. Koffie aan de bar, een glas natuurwijn, een handvol oesters of een uitgebreid menu, het mag allemaal naast elkaar bestaan onder hetzelfde dak.
Een huis dat aansluit bij zijn plein
Het E. Van Beverenplein is geen anonieme plek. De zondagmarkt is hier al jaren een vast gegeven en geeft de Bloemekenswijk een eigen stem in het Gentse weekend. Elders sluit daar bewust bij aan. Tussen woensdag en zaterdag draait het restaurant op vaste lunch- en dinerdiensten, met een seizoensgebonden zesgangenmenu en een driegangenlunch op donderdag- en vrijdagmiddag. Op zondag verschuift het tempo. De bar opent om half elf, de keuken vanaf twaalf uur, en wie wil aanschuiven voor het volledige zesgangenmenu kan dat ook op zondagmiddag.
Wat opvalt is dat de zaak op zondag niet probeert iets anders te zijn dan ze is. Geen apart brunchmenu om de gelegenheidsbezoeker te paaien, geen herwerkt concept. Dezelfde keuken die op zaterdagavond een gedetailleerd menu uitstuurt, doet op zondagmiddag exact hetzelfde, met daarnaast ruimte voor à la carte aan de bar voor wie minder honger of minder tijd heeft.
De open keukentoog als ankerpunt
Wie aanschuift aan de toog zit op ooghoogte met het keukenteam. Dat is geen decoratieve keuze. Het maakt het werk leesbaar voor de gast en het werk overdraagbaar binnen het team. Tom Pauwelyn voert de keuken, en de aanpak laat zich het best omschrijven als terughoudend. Seizoensgroenten krijgen de hoofdrol wanneer ze er zijn. Witte asperges met vin jaune, kokkels en scheermessen op het lentemenu, of een tortellini in brodo met Noordzeekrab en zebratomaat, het zijn gerechten die hun afkomst niet hoeven uit te leggen.
Wanneer er dierlijke eiwitten op tafel komen, gebeurt dat met dezelfde aandacht. Graskip in een suprême, zeebaars met groene asperges, of een vegetarisch alternatief van rode biet en dragon. De kaart leest meer als een seizoensnotitie dan als een vaste lijst, en wisselt mee met wat beschikbaar is en wat klaar is om gebruikt te worden.
Natuurwijn en het glas als verlengstuk
Sommelier Romy Deconinck zorgt voor het glas. De wijnkaart richt zich op natuurwijnen van kleinschalige makers die werken zonder synthetische ingrepen in de wijngaard en met minimale interventie in de kelder. Voor wie aan de bar binnenwandelt is dat een laagdrempelige manier om kennis te maken met een wijnstijl die in restaurants nog altijd onderbelicht blijft. Een glas, een korte uitleg, en de gast bepaalt zelf hoever hij of zij verder wil.
De bar werkt los van het restaurant. Tussen woensdag en zaterdag opent ze om zes uur ’s avonds, met de keuken die vanaf zeven uur volgt voor een à la carte selectie. Op zondag is dat ritme verschoven naar tien uur dertig tot vijf uur ’s middags. Geen reservatie nodig, binnenwandelen volstaat. Dat is bewust. Niet elk bezoek hoeft door een online formulier te lopen.
Aandacht binnen werkbare grenzen
Een restaurant dat ’s avonds op niveau wil draaien én op zondagmiddag open wil staan voor de buurt, loopt het risico om iedereen te willen bedienen en niemand goed. Elders kiest een andere route. De zaak sluit op maandag en dinsdag, en de bar volgt hetzelfde patroon. Lunch wordt enkel op donderdag en vrijdag geserveerd. Het is een kleine kaart aan openingsuren, geen brede, en precies daardoor blijft de aandacht waar ze hoort: bij het bord, bij het glas, bij de gast die aan de toog zit.
Die keuze voor duurzame werkritmes is zichtbaar in de zaal. Zelfs op een drukke marktzondag voelt de sfeer kalm. Het personeel heeft tijd om uit te leggen wat er op tafel komt, gasten worden niet voortgejaagd, en het tempo van een maaltijd blijft het tempo van een maaltijd.
Een buurt aan tafel
Het concept van een open zondagopening is niet nieuw in de Gentse horeca, maar Elders geeft er een eigen invulling aan. De zaak presenteert zich niet als brunchplek of marktcafé, maar als een doorlopende ruimte waar de markt buiten en de keuken binnen elkaar kruisen. Wie net groenten heeft gekocht op het plein kan binnenstappen voor een koffie zonder zich uit de toon te voelen. Wie zin heeft in een volledig menu zit aan dezelfde toog, een paar meter verderop.
Op die manier wordt de zondag bij Elders meer dan een extra openingsdag. Het is een wekelijkse afspraak waarin de zaak haar verbinding met de Bloemekenswijk hertekent. Niet door grote gebaren, maar door open te staan op het moment waarop de buurt zelf zichtbaar is. Voor een restaurant dat draait om seizoenswerk en eerlijke producten is dat een logische plek om te zijn. De markt levert het ritme, de keuken doet de rest.
